Complimenten geven

Kan dat nog na ruim 15 jaar?

Ruim 15 jaar geleden had ik een gesprek met een recruiter van zo’n statig recruitment bureau. En dat gesprek herinner ik me nog goed. Sterker nog, ik wil de recruiter alsnog bedanken en mijn complimenten geven. Maar ja, 15 jaar later is wel een beetje erg laat…

Ik was benaderd voor een functie, een functie waarvan ik dacht dat die te veel te hoog gegrepen was voor mij. Maar streber als ik was, wilde ik het gesprek wel aangaan. In die tijd daagde (en putte) ik mezelf uit met alles dat op mijn pad kwam, een soort bewijsdrang ten opzichte van mijn omgeving en mezelf. Helaas had ik toen nog niet de wijsheid om mijn energie te geven aan wat ik zelf belangrijk vond.

Maar goed, daar ging ik.

Het was een internationaal bureau en de hele communicatie was al in het Engels geweest. Dus met een trillende stem, meldde ik me bij de receptie. De Engelse taal in het zakelijke is een omstandigheid die mij niet direct in mijn kracht zet, zeg maar gerust, enigszins onzeker maakt. De recruiter haalde me op, lift in, de gangen met wanden van glas door, om uitzicht te hebben op allemaal mensen strak in pak. Wat deed ik hier??? Maar flink als ik was, hield ik me groot. Relax Martine, ademhalen… en je beste kant laten zien.

De recruiter was een hele aardige vrouw. Het was een bijzonder gesprek. Oprechte interesse. Eerlijk met elkaar spreken over de raakvlakken en de gaten. Openhartigheid. Ik voelde de ruimte op mijn echte ik te laten zien in plaats van mijn beste kant.

Het laatst moest ik hier ineens weer aan denken. Het is verder niks geworden, maar het gesprek ben ik niet vergeten.  Dat ik verbinding voelde, hoe bijzonder dat is. Inmiddels ben ik verslaafd aan deze verbinding met mijn omgeving. Door de jaren heen is dat zo gegroeid en nu is het mijn bestaansrecht. Privé en zakelijk. Dus ik dacht, kan ik iemand 15 jaar later nog bedanken voor een gesprek? Haar laten weten dat ik me dat gesprek nog zo goed herinner? In mijn trainingen stimuleer ik “dankbaar zijn” en het geven van complimenten. Juist op het moment dat je het voelt.

Maar terug naar die recruiter, kan ik haar na ruim 15 jaar nog bedanken voor het, voor mij, bijzondere gesprek? Ik besloot de stoute schoenen aan te trekken en zocht haar naam. Even twijfelde ik weer. Zou ze het gek vinden? Weet ze überhaupt nog wel wie ik ben? Zij spreekt wel honderd mensen per jaar. Zij weet natuurlijk niet meer wie Martine Jacobse is. Anderzijds, ik heb bij Hamilton Bright ook honderden sollicitatiegesprekken gevoerd en weet me sommige gesprekken ook nog goed te herinneren. Die met verbinding met de kandidaat. En dagelijks hoor ik mezelf zeggen tegen deelnemers; Geef complimenten. Dat is fijn om te geven en fijn om te ontvangen. Dus wat weerhoudt me? Angst, dat ze me gek vindt? Dat ze niet meer weet wie ik ben? Maar daar train ik juist op… laat je niet weerhouden door angst. Dus… ik heb het gedaan.

Haar reactie?

Dank je wel voor het compliment. Ik herinner me het gesprek ook nog goed vooral dat ik erg enthousiast was over jouw talenten en empathische persoonlijkheid. Heel mooi dat je juist op dat vlak nog actiever aan de slag bent gegaan en veel impact zult hebben.

Mijn gevoel? Wat fijn dat ik de moed heb gehad om dit te doen, me niet door de angst heb laten leiden. Ik was de hele dag in een blije stemming. Voor haar en voor mij. Dus ja, zelfs ruim 15 jaar later kan je iemand nog bedanken en complimenten geven!

Over je onzekerheid heen stappen is belangrijk. Door je kwetsbaar op te stellen krijg je een puur en intens contact met je omgeving. Dit is een belangrijk element bij authentiek gedrag. Ben jij authentiek?

0 Shares