Masker…

Mijn grappigste masker

Mijn grappigste masker is mijn Clown-masker… Wellicht ook omdat dit masker niet mijn eerste prioriteit heeft en de gevolgen er van ook niet zo groot zijn voor me. Sterker nog… ik kan vaak achteraf vreselijk lachen om mezelf als ik weer eens de Clown ben geweest. Dit masker levert me dus ook plezier. Maar ik word er ook moe van.

Wanneer ben ik dan de Clown?

De Clown in mij komt naar boven als ik in een gezelschap ben waar spanning of ongemakkelijkheid aanwezig is. Ergens tussen de mensen in de ruimte stroomt het niet of iemand voelt zich ongemakkelijk. Dit zijn uiteraard niet mijn beste vrienden maar gewone vrienden, die je af en toe ziet. En onbekenden, daar kan ik het ook bij hebben, in een wachtruimte bijvoorbeeld.

In mijn vorige blog over de scanner leg ik de achtergrond van mijn gedrag uit. Vroeger, als kind, deed dit afweermechanisme het namelijk heel goed voor mij. Hiermee kon ik het verdriet dat ik voelde bij mijn moeder omzetten naar plezier. Nu is dit natuurlijk anders. Ik heb dit nu helemaal niet meer nodig. De situatie is anders en de betrokkenen zijn anders. Het automatisme om de lucht te willen klaren is alleen nog niet altijd anders.

Gelukkig heb ik volledig inzicht in dit masker. De oorzaak ken ik. Ik herken ook de situaties waarin ik in dit patroon verval, soms nét iets te laat. Maar het is nog maar soms. En nog veel belangrijker, ik draag het masker niet meer bij mijn échte vrienden. Daar kan ik rust hebben met de stilte en de ongemakkelijkheid. Daar kan ik bij mezelf blijven. Daar hoef ik de lucht niet voor te klaren. Dat mag ik wel, als ik voel dat het mijn taak is. Maar dan zonder mijn Clown-masker en op de juiste manier; oprecht, rustig en open.

Hoe erg is dit masker dan?

Zoals ik al begon, het is mijn grappigste masker. Hoe erg is het dan? Waarom blog ik er over?

Uiteindelijk is ieder masker een lek. Een lek bij mezelf. Het opzuigen van de ongemakkelijkheid en me verantwoordelijk stellen voor een gezellige sfeer kost me energie. Ik ben moe daarna. Moe van mijn clowneske gedrag. Terwijl ik er niks mee bereik, niet voor de ander, niet voor mij.

Als ik bij mezelf blijf, geeft het me energie. Hier voor heb ik 2 opties;

  1. Als ik de ongemakkelijkheid die ik voel open en rustig kenbaar kan maken, lost het iets op. Dan bereik ik iets voor de ander en voor mij en geeft het me energie.
  2. Ik kan de ongemakkelijkheid ook daar laten waar die is. Het is tenslotte niet mijn verantwoordelijkheid. Sterker nog, soms weet ik niet eens wat er speelt. Ik haal diep adem en focus me. Hier komt Mindset om de hoek kijken.

Mijn clown-masker is dus helemaal niet nodig, ik heb 2 prachtige en simpele opties.

Hoe erg is dit masker dan? Persoonlijk vind ik het niet zo erg dat dit masker soms nog opduikt. Toen ik inzicht kreeg in al mijn maskers, stond dit masker op de laatste plaats om te ontmaskeren. De gevolgen van dit masker waren het minst heftig. En eigenlijk is de clown vanzelf meegegroeid met mijn persoonlijke ontwikkeling en heb ik hem steeds minder nodig.

Soms, soms is die snelle Clown daar nog en dan, dan kan ik er achteraf om lachen, in mijn eentje of met mijn beste vrienden. Dat is sowieso nog een tip: het delen van “blunders” is toch wel zo heerlijk, zouden we veel vaker moeten doen! Lachen om onszelf in plaats van overal zwaar aan te tillen.

Wil jij meer inzicht in jouw maskers?

Ontmaskeren is een onderdeel van mijn training THE SWITCH.

the switch

Wil je dit niet missen? Mail me alvast op martine@4flo.nl

0 Shares