Als teamleden in de gouden kooi zitten
In gesprekken met salesmanagers komt het vaak naar voren.
“Het team draait eigenlijk prima.”
En hetzelfde klinkt wanneer er met accountmanagers wordt gesproken.
“Het is eigenlijk wel goed zo.”
Ze zitten goed.
Halen hun targets.
En hebben de vrijheid om werk te combineren met thuis.
Kinderen naar school brengen.
Even een privé-afspraak.
Tussendoor een mail of telefoontje oppakken.
En dat is de realiteit van nu.
Werk is flexibeler geworden.
Technologie maakt veel mogelijk.
En dat is een enorme luxe.
En toch gebeurt er iets.
Wat opvalt, is niet alleen wat er gezegd wordt.
Het is hoe het gezegd wordt.
Alsof het verhaal nét even rond gemaakt moet worden.
“Het past gewoon goed bij mijn leven.”
“Ze draaien prima, weinig gedoe.”
En ergens klopt dat.
En tegelijkertijd gebeurt er iets onder de oppervlakte.
Als mensen langere tijd niet echt worden uitgedaagd, verandert er iets.
Niet ineens, wel langzaam.
De scherpte zakt.
De nieuwsgierigheid wordt minder.
De lat schuift ongemerkt omlaag.
Niet omdat iemand het niet kan, maar omdat het niet meer nodig voelt.
En precies daar ontstaat de gouden kooi. Wat dit sterk maakt, is dat het voor beide kanten rustig voelt.
De accountmanager denkt: dit is goed geregeld.
De salesmanager denkt: het loopt gewoon.
Er is weinig ruis. Weinig gedoe. En juist die framing houdt het in stand.
“Prima” klinkt goed.
En maskeert wat er niet meer gebeurt.
En daar zit nog een laag onder.
Als de echte uitdaging wegvalt, verdwijnt ook iets anders.
De voldoening.
Er is rust én minder energie.
Het werk wordt gedaan én er wordt minder gevoeld dat er echt verschil wordt gemaakt.
Leegte groeit én die wordt opgevuld.
Met drukte. Met afleiding. Met dingen die energie lijken te geven:
- Overmatig sporten.
- Overmatig social media.
- Overmatig Netflix.
- Overmatig sociaal leven met drank, feesten, terrasjes etc etc.
Niet omdat mensen het niet aankunnen, maar omdat er iets ontbreekt in hun werk kan ook een oorzaak zijn voor vlucht- / verdovend gedrag.
Als mensen in hun werk niet meer echt worden uitgedaagd, zoeken ze die prikkel ergens anders. Leegte wordt opgevuld.
De klant is de dupe
En dit blijft nooit alleen bij iemand zelf, het wordt zichtbaar in het veld, bij de klanten.
Gesprekken worden vlakker.
Er wordt minder doorgevraagd.
Kansen worden minder scherp gezien.
Relaties blijven bestaan, maar groeien niet verder.
Klanten voelen dat de verbinding de sprankeling en de scherpte mist.
Als een team in de comfortzone zit, gebeurt dat ook met de marktpositie.
De concurrent is de winnaar
Het verhaal blijft hetzelfde.
Nieuwe kansen worden minder benut.
Ontwikkelingen worden later opgepakt.
De beweging vertraagt.
Niet zichtbaar van vandaag op morgen.
Maar wel voelbaar na verloop van tijd, want de markt wacht niet.
Er is altijd een concurrent die wel scherp is.
Die wel doorvraagt.
Die wel ontwikkelt.
Die wel energie brengt.
En die pakt precies de ruimte die ontstaat bij je klant of je beste teamlid
En dat is het verraderlijke. Er is geen probleem. De targets worden gehaald.
Mensen blijven. Het voelt rustig.
En ondertussen blijft dit liggen:
- groei
- ontwikkeling
- scherpte
- potentie
Niet direct zichtbaar in cijfers, maar wel zichtbaar in de ontwikkeling.
Hier zit de kern van leiderschap.
Begeleiden kost tijd.
En niet begeleiden kost resultaat.
En er is altijd een laag waar ontwikkeling mogelijk is.
Het gaat niet om harder werken.
Het gaat om opnieuw iets vragen.
Scherpte terugbrengen.
Beweging creëren.
Dat begint vaak klein.
Eén persoon die weer aangaat.
Eén gesprek dat weer schuurt.
Eén deal die scherper wordt gevoerd.
En dat werkt door.
Comfort is niet het probleem. Maar comfort dat te lang blijft, wordt stilstand.
En stilstand in een commerciële omgeving wordt ingehaald.
Teams verliezen zelden omdat het slecht gaat.
Ze verliezen omdat het goed genoeg was.
En precies daar ligt ook de beweging.
Niet in harder sturen of meer controle, maar in opnieuw kijken naar wat er werkelijk gebeurt in een team en bij mensen zelf.
Ontwikkeling begint zelden bij targets
Het begint bij mensen die ergens onderweg iets zijn kwijtgeraakt.
De scherpte. De uitdaging. Het gevoel dat ze echt verschil maken.
En juist daar zit de eerste stap: weer zien waar iemand staat, waar het vlak is geworden en waar het ooit wél stroomde.
Dat vraagt iets van leiderschap.
Niet alleen sturen op resultaat, maar ook de verantwoordelijkheid nemen voor ontwikkeling.
Niet alleen kijken naar cijfers, maar juist ook naar gedrag, energie en beweging.
Want mensen die zich gezien voelen in wie ze zijn en waar ze staan, komen weer in beweging.
En mensen die opnieuw worden uitgedaagd, gaan weer eigenaarschap pakken in hun werk en in hun klantrelaties.
Daar ontstaat weer energie.
Niet geforceerd, maar van binnenuit.
Het terugbrengen van scherpte hoeft niet groots te zijn.
Vaak zit het in kleine verschuivingen:
- een vraag die net verder gaat,
- een verwachting die iets wordt aangescherpt,
- een gesprek dat eerlijker wordt gevoerd.
Juist die momenten maken het verschil.
En soms vraagt het iets extra’s.
- Even echt naast iemand gaan staan.
- Meekijken in de praktijk.
- Doorvragen op wat er onder de oppervlakte speelt.
Daar ontstaat vaak de versnelling die nodig is om weer beweging te creëren.
Wanneer die beweging terugkomt, verandert er iets in het hele team.
Gesprekken worden weer scherper.
Relaties krijgen weer diepgang.
Resultaten volgen als logisch gevolg.
En daar ontstaat uiteindelijk ook weer overperformance.
Niet doordat de druk wordt verhoogd, maar doordat mensen opnieuw worden aangezet.
Niet door targets op te schroeven, maar door eigenaarschap, betrokkenheid en energie terug te brengen in het werk.
En juist daar zit een belangrijke sleutel.
Wanneer iemand weer gaat zien waarin hij of zij het verschil maakt en daarin ook erkenning krijgt, ontstaat er beweging die van binnenuit komt.
Individueel.
En wanneer dat zichtbaar wordt en wordt beloond, gaat het werken in een team.
Zeker in een field team, waar gedrag direct zichtbaar is in het resultaat, maakt het belonen van overperformance dat scherpte terugkomt en zich verspreidt.
Niet als druk, maar als iets wat aanzet.
Het bijzondere is dat het vaak begint bij één persoon.
Eén teamlid die weer aangaat, maakt dat anderen volgen. En zo komt een team stap voor stap weer in beweging.
Er is altijd een laag waar ontwikkeling mogelijk is. De vraag is alleen of die laag gezien wordt en actief wordt benut.
En precies daar kijk ik graag in mee. Ontdek 4FLO Consultancy
